Fréttir Myndir Gullkorn Gyssurar Þjóðargersemi Sigm Und-ur Ýmislegt Könnunin Fréttabréf Samband
Fréttir Myndir Gullkorn Gyssurar Þjóðargersemi Sigm Und-ur Ýmislegt Könnunin Fréttabréf Samband
Loka valmynd

Sigmundur grætur ekki af iðrun, heldur vegna þess hve Steingrímur J. er vondur við hann.


Áfram grátur og gnístan tanna hjá Miðsöfnuðinum Engin merki um iðrun eða sómakennd


Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, hinn alhelgi og allraheilagasti æðstiprestur munnsafnaðar Miðsafnaðarins, hefur nú grátið samfleytt í sjö sinnum sjö daga og sjö nætur. Eða alveg frá því að hann og hans nánustu vinir og samtrúarmenn sýndu óvart sitt innra eðli á ölknæpu í nágrenni við vinnustað sinn.

Á þessum sjö vikum hefur Sigmundur margoft skipt um taktík og gefið allavega 80 mismunandi skýringar og hálfsakanir á hegðun sinni og félaga sinna. En aldrei hefur hann þó litið á sjálfan sig öðru vísi en sem fórnarlamb.

Hann reyndi að lögsækja uppljóstrarann hvað eftir annað, ítrekað og endurtekið. Hann hótaði að segja frá því hvernig aðrir sjórnmálamenn tala undir fjögur augu. Á honum mátti skilja að allir stjórnmálamenn sem ekki tilheyra Miðsöfnuðinum blóti og bölsótist svo mikið að saklausir kjósendur myndu bresta í grát, fyllast ofsakenndri örvæntingu og bíða varanlegan skaða af, ef þeir heyrðu til þeirra.

Hann reyndi að ljúga því að þetta hefði verið grín, gys og gamanmál. Allt hefði þetta verið sagt í hálfkæringi og djóki og alls ekki svo illa meint í rauninni. 

Hann sagði „selahljóðið“ hafa verið stól, bremsuhljóð frá reiðhjóli eða hringl í sparibauk Gunnars Braga þegar hann var að panta sér tuttugasta og þriðja bjórinn.

Hann sagði upptökuna hafa verið þaulskipulagða árás gegn sér, trúlega af pólitískum andstæðingum, furðulegum femínistum eða fólki sem er orðið snarruglað af langvarandi ketókúrum.

Í dag fékk hann svo að leggja undir sig miðopnu Morgunblaðsins, þar sem hann heldur áfram langvinnu væli sínu og kjánahrollsvaldandi yfirklóri.

Nýjasta skýring Sigmundar er sú að þetta sé allt saman Steingrími J. að kenna.

Hann segir að Steingrímur hafi um árabil öfundað sig af þykku og karlmannlegu hári sínu. Nú ætli hann að grípa tækifærið og raka það allt af og líma á sinn eigin skalla og skreyta sig þannig með stolnum fjöðrum hári.

„Halelúja og hananú! Helvítis fokking fokk!“ hrópar söfnuður Sigmundar á samfélagsmiðlum. „Áfram Simmi! Norður og niður með Skallagrím!“

Þó það sé ömurlegt í alla staði fyrir venjulegt fólk að fylgjast með Sigmundi hamast í forarpytti sínum af jafn fullkomnu taktleysi og raun ber vitni, þá er einfaldlega ekkert annað í boði.

Ekki nóg með að hann harðneiti að hætta að grenja. Hann krefst þess að þjóðin fylgist náið með hverju tári sem fellur og hlýði gaumgæfilega á hvert einasta ekkasog.

Þjóðin er því í stöðu einhvers sem hefur verið þvingaður til þess að fylgjast með uppsetningu laglausra látbragðsleikara á löngum og leiðinlegum söngleik.

Og það er engin útgönguleið úr þessu sirkustjaldi fáránleikans. Dyraverðirnir eru nefnilega kjósendur Miðsafnaðarins sem munu veita frelsara sínum atkvæði sitt fram í rauðan dauðann, sama hvað tautar og raular. Það sést best á því að aðeins helmingur kjósenda safnaðarins yfirgaf hann í kjölfar Klausturfokksins. 

Þess vegna er Sigmundur ekki á förum úr pólitík. Hann mun eflaust slá enn eitt heimsmetið þegar hann hefur eftir 120 ár setið enn lengur en erkióvinur hans í dag, Steingrímur J. 

Hvað ætti hann svo sem annað að gera en að halda áfram að mæta ekki í vinnuna? Við hvað gæti Sigmundur Davíð starfað, annað en að klambra saman súrealískum og sjálfhverfum samsæriskenningum?

Það er ansi fátt. 

Hann gæti mögulega verið með útvarpsþátt á Útvarpi sögu.

„Hrútvarpið“

Sigmundur hefur svo umvafið sjálfan sig „já fólki“ sem eyðir öllum sínum frístundum í að dásama hann og æla upp í hann oflofi og smjaðurhjúpaðri foringjadýrkun, eins og glögglega mátti heyra á Klaustursupptökunum. Hann fær því aldrei að heyra svo mikið sem brotabrot af sannleikskorni frá sínum nánustu.

Meira að segja eiginkona hans segir Klaustursmálið einkannast af „hatri og þörfinni fyrir að smána aðra til upphefja sjálfan sig“. Sem er alveg hárrétt hjá henni. En þó ekki alveg eins og hún meinti. Hún átti nefnilega ekki við Klausturfarana og ekta eiginmann sinn, heldur var hún að gagnrýna viðbrögðin við kvikindislega viðbjóðnum sem vall upp úr þeim þetta þriðjudagskvöld.

Hún sem sé vorkennir fórnarlambsmanni sínum svo mjög að þó hann hafi beinlínis tekið sérstaklega fram að hann vonaði að hún heyrði ekki orð sín þegar hann sagðist vera „alveg til í Lilju“ Alfreðsdóttur, þá eru viðbrögðin verri en játningin í hennar mjög svo meðvirka huga.

Og þetta er sem sé sú skemmtun sem verður í boði fyrir landsmenn næstu mánuði.

Að horfa á hinn æðsta klerk Miðsafnaðarins berja hausnum við steininn og hlýða á söfnuðinn dásama foringjann og formæla steininum fyrir mótþróa sinn.

Góðar stundir.






Eldhúsdagsdansinn






Fara efst á síðu